( 1 ) 217 براى بنى البكّاء ( 1 ) ( ربيعة بن عامر بن ربيعه ، از مضر هستند و جايگاهشان ميان مكّه و بصره ، در فاصلهء دو روز راه ، از مكّه است ) . ابن سعد ، ج 1 / 2 ص 47 ( ش 90 ) ؛ أسد الغابه 4 / 174 - 175 ؛ عمخ ش 80 . مقابله كنيد : بعب 11034 ( در كلمهء معاويه ) . بنگريد : اشپرنگر 3 / 405 - 406 . [ اين ، نوشته‌اى است ] از سوى محمّد پيامبر براى الفجيع ( 2 ) و پيروان او ؛ كسى كه به اسلام بگرود ، نماز گزارد و زكات دهد ، از خدا و فرستادهء او فرمان برد ، از دست آورده‌هاى جنگى ، يك پنجم سهم خدا را بدهد و به يارى پيامبر و ياران وى برخيزد ، بر اسلام خويش گواهى دهد و از مشركان دورى گزيند ، وى بىگمان در پناه خدا و محمّد خواهد بود . 1 . بنى البكّاء : از فرزندان ربيعة بن بكّاء بن عامر بن ربيعه ، از بنى عامر هستند ( الاشتقاق ص 295 ؛ جمهره ، ص 151 ، 280 و 281 ) . - م . 2 . فجيع پسر عبد اللّه بن حندج بن بكّاء است . وى همراه پيامبر بود و پيامبر ( ص ) فرمانى براى او نوشت كه هم اكنون نيز اين فرمان در دست فرزندان او است ( جمهره ، ص 280 - 81 ) . - م . ( 2 ) 217 / الف براى عبد الرّحمن أصمّ بكّائى ابن سعد 1 / 2 ص 47 ، ش 90 . بنى البكّاء از قبيله عامر بن صعصعه ، در سال نهم نزد پيامبر آمدند . . . و پيامبر خدا ( ص ) عبد عمرو الأصمّ را « عبد الرّحمن » ناميد و آب « ذى القصّه » ( 1 ) را كه هنگام گرويدن به اسلام از آن وى بود ، نيز به او داد . عبد الرّحمن از اصحاب صفّهء مسجد پيامبر بود . متن نامه ، در دست نيست . 1 . ذو القصّه : جايى است در فاصله 24 ميلى مدينه بر سر راه ربذه ؛ و پيامبر خدا ( ص ) محمّد بن مسلمه را از همين محل ، به سوى بنى ثعلبة بن سعد فرستاد ( معجم البلدان ، ياقوت 4 / 125 - 126 ) . - م .